leylaaaa

behlülün bihterin burnuna kondurduğuverdiği pek sevimli öpücükler

2009-11-20T10:50:00.004+02:00

şimdi yumuşak hareketlerle burnunu öp
şimdi dudaktan gir
şimdi yine burnunu öp
sakın yanağını öpme

şeklinde direktifler alıyor galiba.

tabi şimdi sadece dudaktan öpse olmaz, kızdan faydalanmak istiyo olur. ama işbu burun öpücükleri devreye girince hem aşık hem tutkulu oluyo. alnından öpse? olmaaaz. ne öyle kutsuyo gibi. ama burun.. ah o burun. küçük, sevimli. burda sadece sevişmiyoruz taam mı mesajlarının subliminal temsilcisi. bide süblimleşme vardı neydi o.

ha bide seni çok seviyoruma bi kere de ben de diye karşılık versinler ya. ben de deyince daha mı az sevmiş oluyo, mazallah o tutkuyu seyirciye veremiyolar mı?

ben de oturup bunları düşünüyorum işte.

dişçiler ve işletmeciler

2009-11-09T23:28:00.002+02:00

dolgu üstüne dolgu yaptırıyorum. o diş uyuşturan şey yüzünden hiç ağzımı oynatmadan konuşuyorum. adeta bir firdevs hanımım. FIRDEVS yazıp nerelere göndersem bilemiyorum. sol yanımla çiğnemeye kasınca sanki ağzım sola doğru kayıyor. annelerin "ağzın öyle kalır bak sonra" türevi cümleleri gerçekleşecekmişçesine rahatsız oluyorum bundan. dudaklarımı sağa doğru geri çekiştiresim geliyo eski haline döndürmek için.

dişçilerin dişlerime karşı farklı yaklaşımlarına da anlam veremiyorum. diş yahu altı üstü, nası olacağı belli değil mi, borsa mı bu hepiniz farklı şey söylüyonuz.

dişçilerin yanında diş hekimi demek için ister istemez kasar hale gelmişim bide, bunu fark ettim. oysa kimse bana, dişçi değil yalnız, diş hekimi, demedi. ama işte sanki pot kıracakmışım gibi geliyo dişçi diyince. oysa ne var yahu, niye hassaslık yapıyonuz ki, bizim mesleğin adı işletmecilik, işletme uzmanı demelerini beklemiyoruz.

bu arada işletme bilim değil, ama ekonomi bilim. hey allahım yarabbim ya. yok ben işletme bilimdir falan demiyorum, ekonomiye de saygımız sonsuz, da... bu karşılaştırmayı hangi kompleksli ekonomist çıkarmış da, 18 yaşında hiçbi şeyden haberi olmayan insanların kulağına çalıp neden iktisat tercih ettiklerini açıklarken bilmiş bilmiş bu cümleyi kurmalarına neden olmuş, onu merak ediyorum. mühendislik seçerken bilim mi değil mi diye düşünücek miydin. o zaman sus işine bak.

çok depresif görünen bi yazı oldu, yani o kadar da değil aslında

2009-11-08T18:29:00.003+02:00

hastayım. yeni hayatıma başlamak üzereyim. hastalığım bitsin, başlıycam.

hastayken yeni hayatımın acaba nasıl olacağı üzerine sorular geliyor aklıma, ama cevap vermeye halim yok. halim olsa da veremem zaten. ben de bilmiyorum. şimdilik aklıma gelen soruları yeni hayatımın da iyi olabileceğini, korkacak bişey olmadığını söyleyip geçiştiriyorum. soruları ben soruyorum. tatmin etmeyecek geçiştirmeleri ben yapıyorum. insanın kendi kendini geçiştirmesi işte böyle bir şey.

hastalığım epey geçti aslında. ama tam geçmeden ankaraya dönmem annemlerce engelleniyor. bu engellemeyi haklı bulmak işime geliyor. dönünce bana sıkıntı veren bir tezle tam anlamıyla baş başayım. dönmeden tezle birbirimize ısınmamız lazım, yoksa birlikte yapamayız.

dönünce birçok şeyle başbaşayım. hiçbiri insan değil.

bazı zamanlarda

2009-11-03T14:19:00.002+02:00

sevdiğim insanlarla ayrı şehirlerde yaşamaya fazlaca sinirleniyorum.
yeteeeeeer diye bağırmak istiyorum

da

kime bağırayım.

evlenmek

2009-11-03T13:56:00.004+02:00

gün geliyor ablanız sizinle değil de elin oğluyla yaşamaya başlıyor.
hayatının geri kalanını sizinle değil de eskiden hiç tanımadığı bilmediği dolayısıyla sevmediği başka biriyle geçirecek.
oysa bebeklikten beri sizinle.
sizi doğduğunuzdan beri seviyor.
birçok ortak yanınız var.
bi kere ebeveynleriniz aynı.
birbirinize benziyorsunuz.
yıllarını sizinle birlikte geçirmiş.
yani ondan çok önce siz varsınız.
o gelirken siz dönüyosunuz.
ama yok.
alakasız biri gün geliyor sizden daha iyi bir pozisyona geçiveriyor.
ablanızla sizden daha çok vakit geçiriyor.
sizin yerinize o ablanızla aynı evde kalıyor.
ablanızı her gün siz değil o görüyor.

büyük haksızlık.
hem de çok.

terenenen nerenennen terenennennennenni yar

2009-10-12T14:53:00.003+03:00

aceba bir bütün günü verimli geçireceğim zamanlar da gelecek mi?
hayır bugüne kadar okulu bi şekilde idare ettim hadi de, işe girince canım istemiyo diye işten de kaçamam herhalde.

büyümek zor bişi. ben büyümeyi kafamda oturtamıyorum. büyümeyi istediğimden de emin değilim. sadece yaşla büyünmüyor. (freud'um zaman zaman). kafamdaki türlü problemi çözmeye de - derse olduğu gibi - üşendiğimden internetten dizi izlemek daha kolay geliyor. başkalarının hayatlarını izlemek kendi hayatını yaşamaktan daha basit sanki. kendi problemlerindense onların problemlerinin çözülmesi de öyle.

ey sample!

2009-10-02T18:09:00.002+03:00

beni uğraştırmadan neden o şeyi şık diye aldığınızı söyleyin.
şöyle söyleyin mesela: çünkü iş ortamında bu benim imajıma imaj katıyo, beni karizmatik gösteriyo.
bi de ne dediğinizi anlamakla uğraşmıyım.

tez

2009-10-01T15:47:00.000+03:00

Value is what makes a product meaningful for its user.
Leyla Bosch

monty hall problemini de anladım başım göğe erdi

2009-09-30T00:37:00.004+03:00

Var mısın yok musun araştırırken araştırırken monty hall diye bir olasılık şeyinden haberdar oldum. böyle ilüzyon gibi ama değil falan. kendimce anladığımı da sanıyor bunu da bir adım daha ileri götürerek kendi anlama biçimimle bir de ben anlatıyorum. çok zevkli yahu:)

Önce problem:
Bir yarışmada 3 kapı var, ikisinin arkasında keçi birinin arkasında araba var. ben bir kapı seçiyorum. bundan sonra sunucu monti bana arkasında keçi olan kapılardan birini açıyor. bu noktada kendi kutunla devam etmek mi mantıklı, diğer kalan kutuyu seçmek mi? bir kutuyu elediğimiz için, yüzde elli ihtimalle araba benim seçtiğim kapıda, yüzde elli ihtimalle kalan kapıda, o yüzden tercih değiştirmek fark ettirmez şeklinde bir durum oluşması beklenirken aslında öyle olmuyor(muş).

Şimdi benim anladığım mantık:
Aslında durumun kapı sayısıyla ilgisi yok. 3 tane de 100 tane de olabilir. Ben bir kapı seçiyorum. Diğer keçili kapıları Monti açıyor ve 1 kapı bırakıyor. Kaç kapı olursa olsun sonunda iki durum var.

1. Monti bana arabalı kapıyı bırakacak. Bu hangi durumda olur? Ben keçili kapıyı seçmiş olucam. (Başta 3 kapı olduğunu var sayarsak) Ben seçimimi yaptığımda bir kapı elenmemişti, 3 kapı vardı. Keçili kapı seçmiş olma ihtimalim 2/3. n kapı varsa da n-1 /n.

2. Monti bana keçili kapıyı bırakacak. Bu hangi durumda olur? Ben arabalı kapıyı seçmiş olucam. Ben seçim yaparken 3 kapı varsa, arabalı kapı seçmiş olma ihtimalim 1/3. n kapı varsa 1/n.

Sonuçta montinin bana arabalı kapıyı bırakma olasılığı, keçili kapıyı bırakma olasılığından daha yüksek. O zaman ben tercihimi değiştiririm.

Hıh.

jingle'ın tarihimizdeki önemi

2009-05-03T18:41:00.003+03:00

bugün alo garantinin numarasını bakmadan hatırlayabiliyorsam, tamamen jingleındandır.

http://reklampr.blogspot.com/2009/01/garanti-bankas-alo-garanti.html

bulaşık yıkarken pentinin ruhum desen desen şarkısı ağzıma takılıyor, bekonun oğoğo bekkoo jingle versiyonlarını(evet elektronik, brezilya gibi bikaç versiyonu var, ben en çok elektroniği seviyorum) ipoduma koyuyorsam, bide pınarın herkes benden bıksa annem bana doymazında gözüm doluyorsa demek ki jinglelar çok önemlidir. bu sonuncusu benim kolay duygulanmamla da alakalı olabilir.

yaa.

odtü bahar şenliği

2009-05-03T13:52:00.002+03:00

arada bir bakıyorum bu yıl kim gelecek diye.

zamanında odtünün önemli bi topluluğunda çalıştığım için organizasyon düzenlemenin ve insanları memnun etmenin ne kadar zor olduğunu da biliyorum.

ugt şenlikten çekilsin diyenler gün giderek de çoğalıyor sanırım.

aslında geçen sene ve bu senenin programına bakacak olursak getirilen isimler gerçekten hiç de tatmin edici değil. önceki yıllarda bi şekilde çoğunluğa hitap edecek isimler olabiliyordu. bu sene sadece yeni türkü var öyle. bu yüzden bu ugt karşıtlarına bi yandan hak veriyorum.

şenliği düzenleyen ugt'nin, onlardan memnun olmayanlara karşı, sponsorsuz ancak bu kadar oluyo şeklinde bi cevabı var anladığım kadarıyla.

benim de bu sponsorsuz şenlik yapma çabası hoşuma gidiyor öte yandan. şenlik ugtden çıkıp başka bir topluluğa giderse okulda sponsor istilası olabilir diye bi çekincem var. sponsor karşıtı değilim aslında, ama odtü'nün bahar şenliğinin seneler boyunca böyle bi ruhla yapılması, bu ruhun korunması güzel bişi.

ve fakat;
bu ruhun içinde stadyumun önünde çeşitli yemekçilerin stand açması, ya da panayır alanında algidanın karaoke, akbankın eksi 26 vs tarzı olaylara girişmesi de yer almamalı. eskiden oluğu gibi sadece öğrenciler stand açmalı, her şey öğrencilerin elinden çıkmalı. durum buyken şenlikte hala bi devrimci ruh olduğu ne kadar söylenebilir... bunlara izin varsa, stadyum konserlerinde de sponsor olsun ve biz adam gibi isimler izleyelim, tabi tek sorun paraysa.

para dışında ugt'nin mentalitesi de işin içine giriyor ve inti illimani, grup kızılırmak gibi odtü'de sadece belirli bir kesimin ilgisini çeken ve bence provakasyon amacı taşıyan gruplar konserde karşımıza çıkıyor. şenliğin 4 gününden 1 gününde bu tür gruplar çıksın canım ne var diyenler de olacaktır. fakat şenlik eğlenmek için ve akşamki konserler şenliğin en önemli parçası. bu grupların getirilmesi, insanları emrivaki yaparak bir eylemin içine sokma çabası oluyor. hasbelkader sırf şarkılarını sevdiğiniz için bu grupların konserine giderseniz de, aslında bi tür eylemin içine girmiş olduğunuzu fark ediyorsunuz. arada söylenen çav bellaların, atılan sloganların arasında benim burda ne işim var diye sorgulamaya başlıyorsunuz. sorun bu devrimci gençliğin düşüncesinde değil. bu konserlerin böyle emrivaki olarak karşımıza çıkmasında. bu tür gruplar getirilebilir de hatta. ama neden ana konser öncesinde değil? neden sizin panayır alanındaki başka bir konsere ya da etkinliğe katılıp eğlenme şansınız varken değil de akşam? şenliği eylem olarak kullanma hakkını her kim kendisinde görüyorsa yanlış yolda olduğunu anlamalı. illa devrimci duyguları işin içine katacaksak, 2004te yapılan kazım koyuncu konserini hatırlamalarını öneririm. slogansız, eylemsiz, dev bir halkanın halay çektiği, "siyasilik" değil, "kardeşlik" vurgusunu yapabilmiş nefis bir konser...

sonuçta da düşüncem şudur ki sponsorsuz adam gibi isim gelemiyorsa ve zaten şenliğin başka alanlarında sponsorlar varsa, ben ille de sponsorsuz şenlik yapıcam çabası saçma kalıyor. para var da adam gibi isimler aranmıyorsa o zaman da bu eylemci çabanın son bulması gerek.

çünkü neden

2009-04-18T17:53:00.003+03:00

deli oluyorum. kim çıkardıysa, kim birilerinin ağzına doladıysa, kim halihazırda kullanıyorsa, kim bunun karizmatik durduğunu düşünüyorsa, kim bunun doğru olduğunu zannediyorsa, hepsini ama hepsini kınıyorum.

bir şey anlatırken deriz ki şu şu şu şöyledir, çünkü bundan bundan bundan.
ya da illa "neden"i kullanacaksak: şu şöyledir. peki neden? çünkü bundan.

gülse birseli de halktan görünme çabası içersinde ttnet reklamında bu tabiri kullandığı için kınıyorum. tamam alttan alttan dalga geçiyor öyle tiplerle evet.

ama bunu kaçımız anlıyoruz ki.

hıhı haha hıhı haha hıhı haha

2009-04-13T00:48:00.002+03:00

çok severim ben nili.
normalde yani.
albümü çıksa da dinlesek diye bekliyodum. bi web sitesi yapmış fena da olmamış onu kurcalıyodum. kelebekte yazdığı yazıları okuyup bazen anlamakta zorlanıyodum falan.
sonra bi gün kelebekte çıkış şarkısının sözlerini yazdı. içinde kötü kedi şerafettin geçiyodu. ben bu söze karşı böyle bi rahatsızlık hissiyatı içine girip neden olduğunu anlamaya çalışırken çalışırken yazısının devamında bana cevap vermiş: sevgili leyla, bitakım insanlar şimdi sevgililerine kötü kedi şerafettin diycekler, ama popüler kültür de böyle bişi.

yani tam olarak böyle dememişse de benzer şeyler söylemiş.

zamanında tek taşımı kendim aldım ya da çocuk da yaparım kariyer de gibi teşvikasyonlar yapıp feminik dayanışmalara sebep olmamışmıydı, olmuştu. onlar kendi içlerinde bi yaratıcılığa sahip olduklarından sanırım, beni rahatsız etmedi. ama bi diziyle bi dönem herkesin oldu gözlerim doldu demesi gibi, şimdi de aynı bütün kızlar toplandıkçı zihniyetin bu tabiri kullanma olasılığından korkuyorum.

şarkıyı beğendim öte yandan.
albümse eskilerin yanında tam olamamış. eminim sevmediğine var, o güzel bak.

Ağııııır giden hayatım

2009-04-07T12:56:00.003+03:00

Herkesin yurtiçi yurtdışı bir yerlere gitme merakıyla ankarada bana kalan iki arkadaşım,
Üçlerde yattığım için bazen ikilere kadar sürebilen uykum,
Tezime başlayabilmek için önüne oturduğum ve sonra bir örenğini kuaföre götürebilmek için gelecekte kestirilebilecek güzel saçlara sahip ünlüleri, alışverişe çıkınca alınası kıyafetleri ve başkalarının özenilesi (gibi duran) hayatlarını araştırmak için başından saatlerce kalkmadığım bilgisayarım,
İki haftada bir tezim için görüştüğüm ama hiç de iyi bir iletişimin başlangıcını yapamadığım bir hocam,
Hayatımın hiçbir evresinde beni gururlandıramamış olan konsantrasyonum,
Etrafında dönüp dönüp bir türlü tam olarak neyi araştıracağımı bulamadığım bir tez konum,

ve bunların dışında

Ebrşll'nın tarifiyle gaza gelip aldığım, cildimi yenilemek amacıyla kendilerine katılacak olan çinko kremini bekleyen jojoba ve kayısı yağlarım,
Aylardır odamda bekleyen ve artık asılmayı hak eden panom ve resmim,
Yıllardır daraltılmayı, kısaltılmayı, orasının dikilmesini, burasının düzeltilmesini bekleyen ve giyemediğim halde sıkıldığım bi tomar kıyafetim,
Kendilerini adam gibi öğrenmek için adım atmamı bekleyen piyano ve yüzme kurslarım,

Erteleme hususunda da adeta bir doktora derecem var.

hırrr

2008-11-25T20:17:00.004+02:00

...
böyle insanların bi başka çeşidi daha var. yumuşak ve sert koltukların bulunduğu bir masaya oturulacaksa, mazallah kıçı sert koltuklara dokunur telaşıyla masaya ilk varmaya çalışan tayfa. otobüste cam kenarını kapan, bi yerde sıra varsa önündekini hiçe sayan, iki alternatiften hangisi daha güzelse hemen o güzel alternatifin sahibi olan yine prenses soylu insanlar.

ben de burger kingde kasaların önünde saatlerce dikilip, "sipariş veremeyen varsa buraya alıyımm" diye seslenen elemanlara bir türlü sazamayan soydanım.

hangisi soy daha kötü bilemiyorum.

...

2008-11-24T23:43:00.001+02:00

"Bazen kendimden bıkıyor, yeni günün getirecekleri daha iyi olabileceğinden bir an önce gecenin gelmesini ve uykuya dalmayı bekliyordum. Mümkün olursa, uykuya daldıktan sonra kafamın tüm meşguliyetlerini bir kenara bırakacak, rüyanın bile beni yormasına izin vermeyecektim. Neyse ki çok rüya görmezdim ben. Görsem de ehemmiyet verilmeyecek, gerçek hayatla bağlantılı ama şükür ki anlamsız hikayeler olurdu çoğu. Rüyanın beni meşgul etmeyişine karşın, uyandığımda ne olduğunu hatırlayamadığım zorlu maceralardan geçmiş de gerçekle rüya arasındaki farkı tam algılayamıyormuşçasına gözlerimi açmakta zorlanırdım. Göz kapaklarım yeni güne de direnirdi, yüzümde suyun soğuğunu hissedinceye kadar."

bikibibunkibum

2008-06-12T00:41:00.005+03:00

sahneye doğru bakınca kafaların üstünde bi kelebek gördüm.
tek günlük ömrünü opera binasında grease izleyerek geçirmeye gelmiş.

bağıntı

2008-06-07T16:40:00.003+03:00

insanın canının hiçbir şey yapmak istemeyişiyle, yapacak hiçbir şey bulamayışı arasında ince bir çizgi var.

yapması gereken bişe olmadığı durumlarda kendini eğleyecek bişe bulabilenlere "hayat dolu" dendiğine göre, yapması gereken bişe olmadığı durumlarda kendini eğleyecek bişe bulamayanlara da "hayat boş" mu denir?

ha bide konu dışı ama, yapması gereken bişe olduğu durumlarda kendini eğleyecek başka bişe bulabilenlere mal dendiğini de kendi kendime hatırlatmak isterim.

acı bakla

2008-06-05T17:05:00.001+03:00

Kalb üzerine konsa sevdayı geçirir.

Büyük Şifalı Bitkiler, Huzur Yayınevi

rüyamda

2008-02-16T22:20:00.003+02:00

harç yatırmak için galiba iki tane de vesikalık gerekiyormuş. ben de harç işini tabikide son güne bırakmışım. fellik fellik polaroid(böyle mi yazılıyodu bu) fotoğraf çekecek bi yer arıyorum. niyeyse teknoloji gelişmemiş, zaten dijital makinelerle zort diye veremiyorlar, polaroidçi bulmam lazım. koştur koştur, orya gir buraya gir, acayip terliyorum, saçlarım sırıl sıklam oluyo, böyle bi havuzdan çıkmış edalarındayım. ay diyorum, başım kapalı foto çektirmem lazım şu başıma gelene bak.

evet, harç ödemek için benden başım kapalı fotoğraf istiyolarmış. ama fotoğraf tam da çenemin altından kesileceği için altını nasıl bağladığımın önemi yokmuş. birden kendimi sokak ortasında insanlarla namaz kılarken buluyorum. hay allah diyorum, niye böyle oldu, beni de türban yanlısı sanacaklar. kimse görmeden uzaklaşmaya çalışıyorum. zar zor bi fotoğrafçıya daha giriyorum. orda bi başörtü buluyorum kendime. üf diyorum, bunun da kenarları oyalı. yüzümün etrafında küçük küçük toplar varmış gibi olacak, ama napalım, acelem var. hiç bağlamadan takıyorum başörtüsünü. ortam kalabalık. herkes bana bakıyo. fotoğrfaçı "hadi leyla bize biraz kendinden bahset" diyo. "yaa ne gerek var şimdi çekin de gidelim işte" diyorum. "yok yok" diyo, "herkes anlatıyo burda" diyo. kafamı kaldırıp adamın suratına bakıyorum, kendisi meğer tuncay özkanmış. yüzünde hafif dalga geçer, hafif ne günlere kaldık diyen bi ifade. "endüstri ürünleri tasarımında master yapıyorum" diyorum. elindeki listeye bakıyo, "ama burda işletme yazıyo" diyo. "evet işletme mezunuyum" diyorum. "ne alaka işletmeyle tasarım" diyo. "bunu o kadar çok kişiye anlattım ki, acelem de var, şimdi anlatmasam" diyorum. "yok yok anlat" vs derkeeen uyandım.

epey bi süre her kanalda türban izleyip halimize endişe edince böyle oldu kanımca.

yakinen..

2008-01-22T20:51:00.000+02:00

dün bi mağazada kasada sıra beklerken kasiyerle önümdeki kız arasında şöyle bi diyalog geçti:
(k-kız, ç-çocuk, ben-ben içimden)
ç: kredi kartınızı alabilir miyim?
k: buyrun.
ç: öğrenci miyiz hede hanım?
k: hıhı.
ç:nerde.
k: gazi de idaride
ç: aaa bende orda öğrenciyim şifrenizi alabilirmiyim kaçıncı sınıf
k: son, sizin?
ç: benim ikinci sınıf ama benim uzun bi hikaye anlatirim tek çekim yapabiliyorum.
ben: nası yani?
k: tamam. başlayıp başka bi okula mı geçtiniz?
ç: abant izzet baysaldaydım ben 4. sınıfta bıraktım buyrun kartınızı ordan gaziye geçtim.
k: hımm benim de bütün arkadaşlarım çalışmaya başladı ben onalrın yanında öğrenci kalıyorum.
ben: öğrenci kalmak kötü bişi mi böö
ç: yok ben bi yandan çalışıyorum tam olarak xxx tuttu, buyrun epeydir iş hayatının içersindeyim.
k: hmmm hediye paketi yapabilir misiniz?
ç: indirim zamanı hediye paketi yapamıyoruz ancak yanında verebilirim.
k: teşekkürler.
ç: hoşçakalın.

şimdiii, her şeyden önce çocuğun kelimelerinin arasına özellikle virgün koymadığımı bildiririm, yani cümleler yazıldığı gibi durmaksızın okunmakta. ondan sonra, crm yani customer relationship marketing diye bişi vardır, böyle müşteriyi daha iyi tanıyıp tek tek herkese ona göre muamele yapmaya çalışırlar, ama ben canlısını ilk kez gördüm. hoş çocuk crm'i sadece o kıza yaptığına göre, bu durumda ben çok soğuk bi insanım, çirkin bi kızım ya da bu bilinçli bi crm diildi. sonuç olarak vardığım nokta şudur ki şu hortumlu dünayda fil yalnız bir hayvandır, kapitalist dünya bizi koşturtmakta, enflasyon bizi koştururken sosyalleşmeye sevk etmekte ve o çocuk da işini omurilikten yapıp aslında kızla muhabbet etmektedir. budur.

küçüklüğümün gözlerinden öperim

2008-01-19T22:15:00.000+02:00

ben küçükken de sulugözlüydüm. leyla büyüyünce hiç ağlamıycaktı ablası ama her niyeyse en ufak ve en salak şeyde bile dolma kapasitesine sahip gözleri takdire şayan.

sonracığıma, küçükken de sinirliydim. büyüdüm artık daha sinirliyim. küçükken beni yok yere kızdırıp sonra bunu komik bulmalarına anlam veremezdim. şimdi de veremiyorum zaten.

küçükken de tırnak yerdim. bi kere o büyüyünce uzatacak tırnaklarını, çok güzel ojeler sürecekti teyzesi, ama hala büyüme çağında olduğum için, büyüyünce tırnak uzatma ve bordo oje sürme şeklinde hayallerim hala var benim. ne de olsa insan küçükken daha umutla bakıyor geleceğe.

küçükken hırslıydım. okeyde "o yedili bana gelteymiş çok tevinirmişim" diyecek kadar çakal, kazanınca dünya onun için güllük gülistanlık olan, ama kaybedince ilmek ilmek dizilmiş, beşer beşer toplanmış tüm taşları hunharca yıkan çocuk bendim. yine hırslıyımdır da, kısmen... işletme okuyup da kariyer hedefleri konusunda aceleci davranmadığım, hatta böylesi bi rekabetin içinde bulunmayı saçma bulduğumdan hırssız, bu bağlamda geleceğimi düşünmeksizin çoğu ödevi gizemden geçirdiğim, çoğu notu başkalarının fotokopisin fotokopisinin fotokopisinden bulduğum için hırsız sayılabilirim. nerde o eski tüm sınavlara son gece ama tüm konularıyla çalışan boş vermemiş, yüksek not alma çabasındaki bendeniz.

evet küçükken de tüm sınavlara son gece çalışır, tüm ödevleri mümkün olan en son dakikada yapardım. mesela ilkokulda öğlenci olduğum zamanlar evden çıkmadan az önce, 12de biterdi ödevlerim. mesela lisede elif hoca vardı zamanında, efsane biyolojicimiz. cevabı "çok çeşit" olan kaç çeşit enzim vardır sorusuyla bizi bizden almış, böyle anlamlı detayları hafızamda tutabilmek adına o zamana kadarki bi ders için en geç yatma rekorumun gece 3 olmasına sebebiyet vererek biyolojik hayatıma bi darbe vurmuştu. o detaylar olmasa da bi gecede bitecek gibi değildi kısmını çaktırmıyoruz; ben o kadını sevmezdim. hala, eğer şu naçizane hayatımda adam gibi bi biyolojiciyle karşılaşsaydım össdeki biyolojik hayatım da daha güzel olur, muhtemelen okuldan mühendis çıkardım amcası bu sene, şeklinde bir düşüncem mevcuttur. ha halimden şikayetçi miyim, sanmıyorum. fakat işletmenin ilk dersiydi social psychology ki o zaman psychology'yi tek seferde doğru yazabilme yeteneği bile gelişmemiş bi çocukcağızdım, naifçe zannettim ki buna da tek akşam çalışırım yeter. hıhı. yeter. fakat çocukluk alışkanlıkları kolay bırakılmadığından maadaa bu son gece, dakka vs.ler serisi bitmedi ve üniversitenin bana kattığı en önemli şey bir gecede nasıl günlerce üstünde çalışılmış gibi görünen rapor hazırlanır becerisi oldu. fotoşop sen nelere kadirsin. tabi o gece 3 olan sabahlama rekoru hiç uyumamalara, tuğrul hocanın dersinde adama bakarken iki saniyelik uykulara dalıp, irkilerek uyanmalara dönüştü. uzattım; hala öğrenci olduğumdan bu konuda doluyum, mazur görünüz.

ha bide, küçükken de böyleydim ben, herkes yatmadan uyuyamazdım. lüzumlu ya da lüzumsuz her türlü nedenden ötürü erken uyuyamıyor, sonra da erken uyanamıyorum. kazara erken uyusam da erken uyanamıyorum. bi sabah mesela yedi buçukta gözlerimi huşu ve neşe içinde açmak, fonda neşeli nil şarkılarıyla çekilmiş reklamlar kıvamında bi güne başlamak istiyorum. istemek başarmanın hiç de bi yüzdesi değildir efendim. her sabah bizzat kanıtlıyorum.

böyle.

tın tın tın tın... saat yirmi

2008-01-14T22:05:00.000+02:00

bi blendax reklamıdır dönüyo bu aralar. kız ve erkeğin farklı şeyler istemeleriyle başlıyoruz. burada adeta biri sever klasik müzik diğeriyse rok pop asite gönderme yapıyoruz. seyirci olarak zannediyoruz ki bi marka gelecek bunları ortak noktada buluşturacak. ama yooo, bu kişiliksiz çocuk, kızın dolgun saçlarından etkileniyo ve kızın istediği oluyo. hayır bide bu durum bi kez değil, habire yaşanıyo. her problemde garibim önce ne istediğini söyleyecek oluyo, sonra nası bi kimlik bunalımındaysa ya da nası bi kılıbıklıksa o, sadece dolgun saç tüm düşüncelerini yok ediyo.

şimdi bu durumda, canın kişiliksizliğini sabit alıp, x değişkenimizi vileda yaparsak, "can rap dinlemek istedi. benim duygusallığım tutmuştu. elimdeki viledayı görünce temizliğimden o kadar etkilendi ki benim istediğim oldu." dese, biz yine aynı alakasızlık derecesinde bişey elde edebiliriz. o zaman seteris paribus, sadece x'i değiştirerek ajanslara para ödemekten kurtulabiliriz. hatta sonra bunu yarışmaya çevirir, aşağıdaki 888 reklamdan hangisi diğerlerinden farklıdır sorusuyla tüm reklamları seyirciye izletebilir, böylece reklamcılığa yepyeni bir boyut kazandırabiliriz. türk reklamcılığı için boşuna üzülüyolar, bak ne çok şey var yapacak. tüm bunlar içinde beni en çok sıkan kısım: reklam salak olduğu için aklımda kalıyo. canım can.

piyasa haberlerinden sonra şimdi de hava durumuna geçiyoruz. ankara bu aralar bize acımıyo sayın seyirciler, eksilere büründük, gelsin eldivenler gitsin bereler. evde sürekli bi cam mı açık kuşkusuyla dolaşıyoruz ve hiçbir zaman bu kuşku doğru çıkmıyo. bi yere giderken en az donarak nasıl varılacağına dair optimizasyon problemleri çözüyoruz. pembe polar battaniyemiz ve sıcak su torbamızla uzun zamandır bi birliktelik yaşıyoruz. sokaklar kırmızı paltolu bi kızdan bahsediyo. hem artık kırmızı ruj da paltoya eşlik ediyo yürürken. ah bide ortalık bembeyaz olsa sevgili izleyiciler, tunalı o sevdiğimiz kıvama gelecek, tadından yenmeyecek. havalar nasıl olursa olsun bizim havamız güzel olsun diyor, iyi akşamlar diliyoruz. şimdi reklamlar.

bugünlük de böyle olsun

2008-01-11T00:16:00.000+02:00

sabah sabah seda sayan

2008-01-09T13:29:00.000+02:00

sabah saatlerinde evde oturmak, eğer anneniz de evdeyse zevkli.

yoksa yemek programlarını tek başına izlemekten, çayı tek başına içmekten pek haz alamıyo insan.

anne olunca böyle bi "yaşasın kız kıza keyif yapalım" moduna giriyorum ben küçüklüğümden beri. bu universal bişe olsa gerek, çünkü bi tanıdğımızın 3-4 yaşlarındaki kızı da, bi gün kreşe gitmeyince annesine "senle keyif edelim" demiş. ben küçükken bazı ikindilerde, sofra bezini yere serer, bi yandan tekrarı yayınlanan susam sokağını izler, bi yandan kahvaltı ederdik. o zaman neden keyif alıyodum hatırlamıyorum. şu an anne dışında, ikindi kahvaltısı içersinde en önemli şey çay bence. küçükken paşa çayı içmekten çayın asıl kıymetini anlamak ne mümkün. çok şükür ben kısmen erken geçtim büyük çayı içmeye...

şu düzle ters nedir biri bana anlatsın yaa

2008-01-08T01:58:00.000+02:00

örgüye başladım. nasıl da elime yakışmıyo nasıl:) şişi nasıl tutmak gerektiğini bilmeyen elceğizlerimin emeği, örgüye bakarken yanan gözceğizlerimin nuru ile şu blogdaki atkıyı kendime istiyorum. başlamadan önce ablam bana bilimum örgüsel terimler kullanarak bişiler anlattı. "şimdi şişi çapraz geçir" derkenki çapraz ne taraf oluyo mesela. neyse bi şekilde ilmek atma, lastik örme, düz örme, haroşa örme konusunda az buçuk bilgi sahibi oldum. gerisi de kısmet. yalnız bu örgü işini ilk bulan kişiye dahi muamelesi yapmak istiyorum, nasıl akıl etmiş, serranın kulakları çınlasın, hayretlerim şaştı.

tabi örgüyü bir an önce bitirmem gerek, bitmeden jüriye çıkaracağım aleti yapmaya başlayamam. o zaman da jüriye eski maketlerimle çıkar, gerisini hocaların hayal gücüne bırakırım. senin hayal ettiğin şeyi başkalarına da hayal ettirtmek çok zor bi iş, hele hem çizimlerin hem kelimelerin kifayetsiz kalıyosa. keşke tasarlarken de çarklı sistemleri nasıl yerleştireceğimiz öss fizik kitaplarındaki kadar iki boyutlu olsa. o çarkın gerçekte yerşelmesi gereken bi mili, şasisi vesairesi olmasa. çarklar havada dursun kampanyama destek bekliyorum, ama sürtünmeli ortamda. pasta istiyorum ama kuru olmasın, nemli olsun.

iki resim arasındaki 80 fark nedir peki? ürün nasıl pazarlanırdan sonra ürün nasıl üretiliri görmek güzel geldi bana. işletmedeyken birileri daha çok para kazansın diye bi uğraş vardı, insana fayda ise bazen var, bazen yoktu. tasarımda adam gibi yapabilirsen insana gerçekten faydan var. evet nasıl üretileceğini düşünmek gerçekten zor, sıkıcı ve en çok da bel ağrıtıcı benim için; ama sanki zor matematik problemi çözmüşçesine bi haz alıyo insan yaptığı işle ilgili olumlu bişe duyduğunda. tabi bu noktada işin içine pazarlamazsan o bulduğun ürünü kim kullanacak sorunsalı giriyo ki, bu konuyu kafamda çözdüğüm gün belki de tez konum ortaya çıkar.

yeni yıl yeni yıl yeni yıl yeni yıl bizlere kutlu olsun

2008-01-08T00:55:00.001+02:00

o gün aklımda çocukluğumdan kalma trt görüntüleri, emel sayın, zeki metin skeçleri, bir başka gece dekoru; üstümde hafif şık, özenilmiş bir kılığın üstünde yanıp sönen kalpli ışıklarıyla noel baba şapkam; içimde biraz heyecan, biraz sevinç, biraz merak ve azcık da hüzün; ağzımda teyzemin yaptığı mezelerin tadı; kulağımda televizyona karışmış tombala sesi; yanımda kalabalık, çook kalabalık vardı.

hatta noel baba bile geldi. bize hediye getirmiş. gerçi gecenin ilerleyen saatlerinde arena ekibi olarak, noel baba kılığında biz çocukları kandıran e.b. nin gerçek yüzünü ortaya çıkardım. rıtdıtdıtdırıııt.

tek tur oynanan tombalanın sonrasında, kuzenim, kardeşi tombalada rakamları çekip kendi çekemediğinden üzüldü. tombalada rakamları çekmenin de önemli olduğu bi yaş var azizim. sonra bi tur daha oynayınca herkesin içi rahat etti.

fatih ürek'in hade hade hade lililililililililililililili'li şarkısında dans ettim. ya da bunu yazmamalı mıydım ki. neyse artık.

huysuz virjini seviyorum, buna karar verdim.

yıllar sonra pop gitar çaldım. adeta ergenlik dönemime bi daha girdim. gitarda ilk çaldığım parça olan hani benim olacaktın burdan tüm sevenlerime gelsin. o zamanlar haluk levent daha popülerdi tabi.

çekiliş sonucu ablama hediye olarak portakal kokulu çöp torbası çıktı. takdir edilesi bi hediye bence, yani öyle alelade bi torba değil, son derece ince düşünülmüş. diğer hediyeler beni bu kadar etkilemedi.

babam bu dansı önce ablama, sonra bana, sonra da anneme lütfetti.

güzel bi gece oldu, güzel de bi yıl olsun. amin.

sanat sanat içindir akımının öncülerinden leylaaaa

2007-12-25T00:45:00.002+02:00

Aldığım bir ders nedeniyle "bir pergel, bir kalem, bir de çikolata" değilse de bir senfoni, bir opera, bir de bale alacaktım. Bu yoğunlukta bize acıyan hocamız kararını değiştirince bale zorunluluğu ortadan kalktı. Ben de düştüm Bilkent yollarına, işi gereği gezmediği yer, tatmadığı zevk kalmayan acunu anarak. Acun kadar olmasa da benimki de güzel sayılabilirdi, bütün ödevlerimiz bu kıvamda olsa dünya daha iyi olabilirdi. Ben şu an proje olarak yaprak toplama makinasından daha anlamlı şeyler yapıyo olabilirdim mesela. Bir motor dişlisinin fiyatının 5 milyon civarında olduğunu bilmeyebilirdim. Hem dişli bulamamak her normal isnan gibi benim hayatımda da anlamlı bi yer teşkil etmezdi.

Neyse efendim, Tunustan konser için kaldırılan servise takdirlerimi ve şükranlarımı sunarken arka koltuktaki belgin doruk sesinin gerçek sahibi olduğuna inandığım teyzelerin konuşmaları, beni nereye gittiğim konusunda derin kuşkulara gark etti. And dağlarının yükseliğinden bahseden teyzelerin yanında ben jack'in ezilen yüreğiydim.

Bilkent senfoni orkestrasını zevkle dinleyeceğimi zannediyordum ben; gerim gerim gerilmek, konserin orta yerinde zengin kalkışı yapma isteği (en son semra hocanın etik dersinde olmuştu) ve avcıdan kaçan bi bugs bunny planlarım arasında değildi. Bu konser için özel olarak şu an ismini veremeyeceğim piyanistin parmaklarından çıkan nağmeler tahsis edilmişti, ama o nağmeleri alsan da bi sapıkdelik filme falan koysan bence iyi gidebilirdi. Arada hızlanan kısımlarda ise gözümün önüne bugs bunnynin gelmesine engel olamadım. Artık çizgi filme o klasik müzikleri çok mu güzel yedirmişler, bizim kuşak kanal d çizgi film kuşağının çok mu içinde kalmış bilemedim. Benim bildiğim: müzik hılzanıyor, bugs bunny avcıya tuzak kuruyor, avcı gıcık oluyor, bugs bunny kaçıyor, avcının kel kafası önde elinde tüfeği bugs bunny'yi kovalıyor.

Derken konser bitti. İşin kötüsü buna yorum yazmak lazım. Acaba üstte yazdıklarımı olduğu gibi versem notumu çok etkiler mi:)

Opera olarak ise, verdinin la traviatasını seçerek gayet iyi bi iş yapmışım. Zaten birçok türk filmi de konusunu ondan almış. Bazı sahneler biraz tekdüze kalsa da izlenmeye değer bir opera. Başrolün üstünde ciddi bi yük var. Başrolü oynayan teyzemin sesinin yanısıra hafızası da benim için feci halde ulaşılmaz. Şimdilik ben ve arkadaşlarım 7 şarkılık repertuarımızla huzurlarınızdayız efendim. Bu çarşamba, yılbaşı konserinde...

aralık geldi yaşasınnn

2007-12-03T02:38:00.000+02:00

yani yılbaşı geldi.

yani ben yine çocuk gibi, çocukluğumdan kalma, sevinebilirim.

yani yine ankaraya 31 aralık günü kar yağmasını bekleyebilir, yılbaşı için yapacağım dekorasyonu düşünmekten zevk alabilir, içinden simli simli toplar görünen her türlü mağazaya atlayabilir, sevgilimi de beraberimde sürüklediğim için kınayan bakışlara maruz kalabilir, tüketim toplumunun birebir temsilcisi olarak ortalarda dolanabilirim.

isterim ki o gün aklımda çocukluğumdan kalma trt görüntüleri, emel sayın, zeki metin skeçleri, bir başka gece dekoru; üstümde hafif şık, özenilmiş bir kılığın üstünde yanıp sönen kalpli ışıklarıyla noel baba şapkam; içimde biraz heyecan, biraz sevinç, biraz merak ve azcık da hüzün; ağzımda teyzemin yaptığı mezelerin tadı; kulağımda televizyona karışmış tombala sesi; yanımda kalabalık, çook kalabalık olsun.

daha ne isterim..

haluk geldi:)

2007-11-29T00:25:00.000+02:00

kendisi halukçuum olur diye demiyorum ama her zamanki gibi süperdi. vahidenin onun yanında döktürmesini beklemek bize düşmez ve fekat beklediğimi veremedi bana. bazen yapay geldi. bazen de lisa, olması gerektiğinden fazla türktü ses tonuyla. yani "amaaaan gillescim ilahi" demese de, bunu söylercesine ve sanki bir istanbul masalında oynuyomuşçasına tonlandırdığı cümleler yok değildi.

oyunun kendisine gelinceee... halukçuumun çok sürükleyici ermişler ya da günahkarlar oyununda uyuyabildiği için tiyatro hakkındaki görüşlerini sorguladığım bir arkadaşım bu oyunu izlediğinde evliler için daha uygun olduğunu söylemişti de pek itibar etmemiştim, ama bugün ona katıldım. yani muhtemelen evli olunca oyundaki benzetmeleri daha çok içselleştirebiliyordur insan. bizse yaşadığımız naçizane ilişkilerimizi düşünüp "herhalde .... olunca bu oluyodur", "..... da buna benziyor aslında" gibi kıyaslamalara girişebiliriz. yine de ilginç olan şu ki ben gerek "erkekler şurdan kadınlar burdan" ya da "kadınları/erkekleri anlamak" ve benzeri ilhan uçkanı ilgilendiren konulardan ve kitaplardan haz etmeyen biri olarak bu oyunu iyi kurgulanmış ve izlenmeye değer buldum.

zaten halukçuum oynar da ben izlenmeye değer bulmazmıyım:)

Boza Boo

2007-11-22T00:07:00.000+02:00

22 yaşında, yani kazık kadar ve ilk bozasını bugün ünlü ve tarihi akman bozacısında içen bir birey olmamın şerefine, 95 yılından bir video geliyoooorrr.

22 yaşında, yani kazık kadar ve ilk bozasını bugün ünlü ve tarihi akman bozacısında içen bir birey olmamın şerefine, bozayla ilgili naçizane yorumlarım var.

Birincisi, bence boza sıcak olmalıydı. Ben hep öyle sandım. Leblebinin yanında sıcak bir kış içeceği. Ne öyle, biz kış günü hava kararmışken, çok soğuk ankarada, üstümüzde koyu renk pardesüler, akman bozacısına gidelim, sen soğuk içecek getirerek tüm roman kahramanlığının içine et. Olmaz ki.

İkincisi de, boza, bence birayla sahlepin karışımından yapılıyo. O ekşi desen ekşi değil, ama dilin ucunda böyle değişik bir hissiyat yaratan, bir yandan da tatlı gelen şey, olsa olsa budur. Gerçi akmandaki 60lı yıllardan kalan kırmızı siyah pötikareli ceketli garsonlardan birine sorduğumda bana 4 tane şey saydı. Belki o saydıkları da 60lı yılların bozasını yaparken kullanılıyordur. Sadece garsonlar değil, renkli camlarla yapılmış dekorasyon, menünün üzerinde yazan "fiyat listesi", fiyatların kahve 2400, neskafe 2900 şeklinde olması... Sanki hatırla sevgili dizisinin setine konuk olmuş, yan masada yaseminle ahmetin kaçamak buluşmaları çekilirken, figüran figüran doğal olmaya çalışıyorduk. Hatta ikimizde odtülü olduğumuza göre üstümüzde yeşil parkalar verebilirlerdi. Böylece daha inandırıcı olabilirdik. Yan tarafta yüksel caddesinde eylem de olabilirdi. Yok yok olmasın, o zaman duygusallığı bozardık. Siliyorum. .idrilibalo ed melye edniseddac lesküy atfarat naY Garson bize o 4 şeyin herhangi birinden yapılmış bozaları getirirken, aslında yan masanın yaseminler değil, biz olduğumuzu farkederdik. Filhakika(hep bu lafı kullanmak istemiştim), şimdi öyle mi ya, her şey hazır, her şey çabuk. O yüzden sahleple birayı karıştırarak, adeta bir knorr çorba etkisi yaratabiliriz. Dejenere gençlik de dejenere bir boza edinmiş olur... Velhasılıkelam, sükutu hayale uğramasam da, pek de ehemmiyetli değil, olmasa da olur bir içecek bence.

yarabbi şükür şükür

2007-11-11T02:00:00.001+02:00

sonunda ankarada durmak bilmeyen, durmak bilmediği kadar ses çıkaran, ses çıkardığı kadar insanı tedirgin eden bi yağmur yağdı. fırtına bu mudur tam bilmiyorum, zira uçuşan kaçışan şeyler varsa daha gerilimli bi görüntü yaratmasın diye perdeleri açsam mı diye soran sesi sallamadım. öte yandan belki de duyulduğu gibi değildir, belki eski ingiliz zamanlarını anlatan ve kasabamsı köyümsü yerlerde geçen filmlerdeki estetik yağmurdur bu. hani vuuuuu diye rüzgar eser, ağaçlar hışırdar, şapkalı genç kızlar içeri doğru koşuşur falan...

şimdi bizim suyumuz normale dönecek mi diye haberlerden "susuz kalan ankara" diye bir şeyler gözüne çarpmış ama daha da fazla bir şey bilmeyen çocuklar gibi safça, biraz da ümit etmek daha güzel olduğundan, bir soru sorsam... suyumuz nereden geliyo bilmiyorum, ama hep ılık akıyo kendileri. ılık su bende böyle bi kirlilik hissiyatı uyandırıyo. sıcak denize girmek de kötüdür zaten.

bu arada arkadaşlar, navigasyon artık böyle bişey diyen markayı, o reklamın bu cümleyle yayına girmesinde emeği olan tüm reklamcıları ve pazarlama yetkililerini en içten dileklerimle selamlıyor, isimlerini türkçe okunuşuyla nokya olarak ifşa etmekten çekinmiyorum. bi yandan televizyon açık da oradan aklıma geldi. çok mu zor buna bir türkçe karşılık bulmak yahu? ingilizce bilmeyen nokya kullanmasın mı? bu reklamdan ötürü ben kullanmayabilirim mesela, zaten henüz hiç bi telefonumda kendisiyle haşır neşir olamadım, bu saatten sonra da olmazsam bişe değişmez değil mi efenim.

bir gün daha ödevim olan proje adına hiçbir şey yapmadan bitiverdi, oysa ben facebook diliyle "bu sene derslerime günü gününe çalışacaktım". "binecektim eşşeğe vurucaktım kırbacı". fakat "üşeniyorum öyleyse yarın" kılıfına sığınıyor, sıkıcı pazarı, ona, her zamanki gibi, yetişmesi gereken bir şeyler bırakarak karşılıyorum.

sessiz kalma...

2007-11-09T01:28:00.000+02:00

ben sessizliği sevmem.
çalışırken hep müzik açarım.
müzik açık olmadan çalışılması gereken şeyleri de sevmem.
eve dönünce bulacağım sessizliği hevesle bekleyişim, evi kendi istediğim seslerle dolduracak olmamdandır.
ki içinde çok ses olan eve geldiğini bilmenin de ayrı bir neşesi vardır.
sinir bozar sessizlik. yalnızlığın sembolüdür.
birine yakın ama uzak olma durumunun nedenidir. tepki vermeyiştir.
önemsemeyiştir belki.
var olanı ikrar etmektir.
ama niyeyse kötü zamanlarda var olanı...
mutlu zamanlarda ses vardır cıvıl cıvıl.
sessizlik tekdüzeliktir, sıkıcıdır.
oysa ufacık cümlecik bozabilir sessizliği.
düzeltebilir her şeyi.
kocaman gülümsetebilir insanı.
ve fakat
işler böyle yürümüyor.

âvâzeyi bu âleme dâvûd gibi sal, bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş

2007-10-21T23:43:00.000+03:00

eveet dostlar, tevriye benim en sevdiğim sanattı lisedeyken, bugün başka bi ödev yaparken aklıma geldi. evet edebi sanatlara takım, kendime de taraftar muamelesi yapığım doğrudur. fakat severim ben edebiyatı, istiklal marşına karşı özel bi his beslemesem de "ulusun korkma nasıl böyle bir imanı boğar"daki sözcüklere hükmedişe saygı duyarım, bazılarına hayran oluveririm, insan zekasının sergilenme gücüne şaşarım ve bakakalırım giden geminin ardından atamam kendimi denize, dünya güzel yazmak zor..:)

anne ben blogger oldum

2007-10-20T02:44:00.000+03:00

sevgili blog,
bana kalbin kadar temiz bu sayfayı ayırdığın için teşekkür ederim.
hööö, çok komik!
aman da aman, gecenin bi vakti espride mi yaparmışım ben..
bilgisayarın saati 02.46yı göstermekte. bana uygun görülen tabirle "gece yatmak sabah kalkmak bilmeyen" yapım bu aralar haddini aşmakta, sınırlarını zorlamakta, naçiz bedenim nasıl olduğunu anlayamasam da bu tempoya uyum sağlamakta. okul başlayınca bütün dersler öğleden sonra, artık geç kalmam, her şeyi düzenli düzenli yaparım, ne güzel diye düşünmekle ne büyük bir densizlik yaptığımı şimdi anlıyorum. ya da kendini bilmezlik mi demeli... her gün yarın erken kalkıp şunu yaparım diyorum ve o gün 12 sularında gözlerimi güç bela açıyorum. durum böyle olunca ancak derse yetişebiliyorum. velhasılıkelam bu akşam da "hadi ben bi blog açayım" diyerek lüzumlu olan işlerimi yapmamak adına bir bahane daha edinmiş bulunuyorum. herkese hayırlı olmasını dilerim.

burdan tüm sevenlerime merhaba diyor, ilim ilim bilmektir diyerek hollandadaki, ingilteredeki, ve aslında dünyanın dört bi yanındaki el oğullarında sürçi lisans eden arkadaşlarıma sevgilerimi gönderiyorum. Ne varsa bu uzaklarda...